Anne, 15

“Sophie is mijn bff. Mijn hartsvriendin. Ik zou niet weten wat ik zonder haar moest doen. En als ik haar nodig heb, is ze nooit ver weg. Maar heel af en toe wordt het haar ook allemaal even te veel. Als ze het zelf druk heeft, of zelf problemen rond haar hoofd heeft,… Dan weet ik dat ik haar gewoon even met rust moet laten.

Een tijdje geleden had ik weer een serieuze dip. Ik voelde echt ellendig en wist niet meer waar naartoe. Dus belde ik Sophie. Maar zij had op dat moment blijkbaar net een grote ruzie thuis en kon mijn problemen er even niet meer bij nemen. Eerst voelde ik me echt afgewezen. Totaal aan de kant gezet. Ik stelde meteen onze hele vriendschap in vraag en voelde me nog rotter dan voordien. Uiteindelijk ben ik gewoon naar bed gegaan. En ’s anderendaags voelde ik me alweer een stuk beter.

Nadien heb ik er wel met haar over gepraat. Ook met mijn psychologe sprak ik het hele voorval tot in detail door. En nu begrijp ik het wel. Sophie is zelf nog maar 15 en heeft natuurlijk soms ook zelf haar eigen zorgen. Dat ze af en toe niet alles laat vallen om naar mijn verhaal te luisteren, is normaal. Daar hoef ik onze hele vriendschap niet voor weg te gooien. Daar is ze gewoonweg te waardevol voor. ”