Jonas, 15

“In het begin was het vreemd om terug naar school te gaan. Ik voelde gewoon dat mensen me raar bekeken en dat er over mijn poging werd gepraat. Sommige klasgenoten waren veel vriendelijker dan ik had verwacht. Ze hielpen me met mijn nota’s en vroegen of het beter met me ging terwijl ik voordien niet zo’n fantastische band met hen had.

Van Jorre had ik meer verwacht. Ik ken hem al zo lang en we fietsten altijd samen naar school. Mijn poging heeft dingen veranderd. Sindsdien ontwijkt hij mij, dat voel ik. Hij heeft nog geen enkele keer gevraagd hoe het met me gaat. Dat vind ik jammer.

In het begin maakte mij dat erg down. Ik trok het me heel erg aan en lag er letterlijk wakker van. Maar laatst vertelde een andere vriend van mij dat Jorre het er zelf gewoon heel moeilijk mee heeft: dat hij zich schuldig voelt en het gevoel heeft dat hij tekortgeschoten is. Daar voel ik me dan weer schuldig om.

Voorlopig laat ik hem gewoon wat met rust, maar hoop wel dat het ooit terug goed komt tussen ons. Want ik mis hem wel. ”