Joren, 15

“Een dikke maand na mijn poging raakte ik plots weer in een serieuze dip. Ik sloeg helemaal in paniek en wist niet meer wat te doen. Het was 4u ’s nachts en ik kon de slaap niet meer vatten. Wie kon ik bellen? Durfde ik Jente uit zijn bed bellen? Wat als hij niet opnam? En wat als hij boos werd?

Uiteindelijk dacht ik aan de Zelfmoordlijn. In het ziekenhuis hadden ze me een flyer gegeven met hun gegevens. Meer dan een 40 minuten heb ik met hen getelefoneerd. En dat luchtte op. Hoewel ik totaal overstuur was, hebben ze mij toch kunnen kalmeren.

Ook nadien heb ik hen nog een aantal keer opgebeld toen ik het moeilijk had. Niet omdat mijn ouders of vrienden niet naar me willen luisteren. Maar soms zien vreemde mensen de dingen wat meer van op een afstand. Ze komen met oplossingen en adviezen die je zelf niet meer kan zien. Gewoon omdat je zo moe bent of zo diep zit en de dingen niet meer in perspectief ziet.”