Lotte, 13

“Hoewel ik altijd een stil, wat teruggetrokken meisje ben geweest, kon ik met juf Veerle goed praten. Als vanaf het eerste jaar is zij mijn ‘groene’ leerkracht. Het klikte goed tussen ons en ik voelde dat ik bij haar terecht kon met mijn verhaal. Ze maakte nooit verwijten, spelde me nooit de les, maar luisterde gewoon naar wat ik te zeggen had.

Toen ik het de eerste keer met haar had over mijn zelfmoordgedachten, vertelde ze mij dat veel mensen het heel moeilijk hebben, maar dat er altijd lichtpuntjes zijn. En dat er altijd iets of iemand was die het waard was om elke ochtend weer op te staan. Ze zei ook dat zij wel zo’n lichtpuntje voor mij wou zijn en dat ik altijd bij haar terecht kon, maar dat mijn problemen te groot waren voor haar. Zij alleen kon mij niet helpen. Ik moest met een CLB-medewerker gaan praten. Dat weigerde ik. Op dat moment voelde ik me bedrogen. Ik putte zoveel kracht en energie uit onze gesprekken en nu wou zij mij ineens niet meer helpen: ik mocht haar nog bellen en mailen, maar ik moest ook naar een psycholoog. Het contact verwaterde. Ik ontweek haar zo veel mogelijk. En met mij ging het heel snel bergaf. Het duurde niet lang voor ik zelfmoord probeerde te plegen.

Na mijn poging vond ik het moeilijk om terug naar school te gaan. Sommige leerlingen staarden mij aan en anderen negeerden mij totaal. Ik voelde mij daar niet goed bij. En tegenover juf Veerle was ik totaal beschaamd. Gelukkig zette zij de eerste stap, want zelf zou ik het niet gedurfd hebben. Elke vrijdag praat ik met haar na school over mijn week. En als ik eens moeilijk heb, mag ik haar altijd bellen of mailen. Intussen ga ik ook naar de psycholoog, maar ik praat nog altijd het liefst met haar. Het voelt goed om te weten dat je altijd bij iemand terecht kan.”