Maaike, 13

“Naar school gaan: ik heb het nooit leuk gevonden. Al van in de lagere school werd ik gepest. Ik hoopte dat ik op de middelbare school een nieuwe start kon nemen. Maar dat draaide dus heel anders uit. De pesterijen werden nog erger en ook thuis kreeg ik vreselijke mailtjes en facebookberichten. Toen op een dag een klasgenoot de band van mijn fiets plat stak en op mijn boekentas plaste, ben ik totaal ingestort. Dat kon ik echt niet aan.

Ik had er met niemand over gepraat. Want ik schaamde me: ik wilde niet dat mijn ouders zouden ontdekken dat het weer niet goed met me ging. Wat was er toch mis met mij. Uiteindelijk is het dus goed fout gelopen. Ik zag geen uitweg meer en wou echt dood.

Na mijn poging was school wel de laatste plaats op de wereld waar ik naartoe wou. Maar mijn ouders beloofden me dat alles zou veranderen. Ze hadden met mijn klasleraar gepraat en met de leerlingenbegeleider. En die hadden op hun beurt met mijn klasgenoten gebabbeld over de pesterijen en oplossingen gezocht.

Tot op vandaag weet ik niet wat ze precies gezegd hebben, maar het heeft in ieder geval wel gewerkt. Want de pesterijen…. Die zijn gestopt en eigenlijk zijn de meesten nu echt vriendelijk. Niet dat ik vandaag ineens 20 vrienden heb, maar mijn maag draait niet meer om als ik de schoolpoort binnen fiets. Soms fietst Marte uit mijn klas zelfs een stukje met me mee.”