Mustafa, 15

“In het begin vond ik het verschrikkelijk in het ziekenhuis. Ik wou daar echt niet zijn. Wat later was ik er eigenlijk wel graag. Ik was afgesloten van de buitenwereld en moest nergens aan denken, alleen maar aan beter worden. Daarna kwam er een periode dat ik er genoeg van had en naar huis wou. Maar toen was ik er ook klaar voor.”