Yassine, 14

“Na mijn poging schreef de huisarts twee weken ziekteverlof voor. Twee weken niet naar school: dat vond ik echt lang. Mijn lichamelijke wonden hadden helemaal niet zoveel tijd nodig om te genezen. Maar de dokter zei dat ik die tijd goed kon gebruiken om tot rust te komen. Een zelfmoordpoging is niet niks…. Nadien was het geen goed idee om zomaar verder te gaan met je leven en gewoon de draad weer op te pikken alsof er niets gebeurd was. Op dat moment was ik daar niet zo blij mee, want eigenlijk wou ik niets liever dan gewoon vergeten wat er gebeurd was en weer gewoon verder gaan. Maar die twee weken rust hebben mij goed gedaan. Want ik voelde me inderdaad verschrikkelijk moe en verward. Als ik me toen ook nog had moeten bezighouden met schoolopdrachten, muziekschool, gesprekken met vrienden,… Dan was de rust in mijn hoofd helemaal niet teruggekeerd, denk ik. Ik heb die twee weken veel naar muziek geluisterd en liedjes geschreven. Daar werd ik een stuk kalmer van. En ik nam tijd voor mezelf en leerde naar mijn lichaam luisteren: de hele dag liep ik in mijn trainingspak rond in huis. Als ik honger had, dan at ik. Had ik dorst, dan dronk ik. Voelde ik me even te moe? Dan deed ik een dutje of las ik een stripverhaal op mijn bed. Na mijn rustpauze van twee weken was ik veel beter klaar om alles weer op te pikken.”